Ik vind van niet. Inhoudelijk is daar weinig reden voor. Uit internationaal onderzoek blijkt dat ons arbeidsrecht qua zwaarte een middenpositie inneemt. Werkgevers ervaren het ontslagrecht echter als star. Is dat ook zo? Ze moeten weliswaar eerst een vergunning aanvragen of de rechter raadplegen voor ze een werknemer kunnen ontslaan, maar daat staat tegenover dat ze veel vrijheid hebben bij het aangaan van flexibele contracten. Dit is (bijna) nergens anders ter wereld het geval.

Wat dan te vinden van de hoge ontslagvergoedingen? Hiervoor is eigenlijk geen praktische oplossing. Een tijdelijke contractant staat aan het eind met lege handen. Iemand met een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd, kan aanspraak maken op een vergoeding. Maar hoeveel en waarom eigenlijk?

Een interessant vraag. We kennen verschillende situaties met ieder weer een andere benaderingswijze. Een werknemer die onbeschoft wordt behandeld, maar ook een werkgever die gewoon geen werk meer heeft. Hij heeft die werknemer altijd goed behandeld, inclusief een goed salaris. Waarom dan toch een vergoeding? En hoe hoog dan? In Nederland hebben kantonrechters ooit de norm van een maandsalaris per dienstjaar gelanceerd. In Engeland is dat echter een weeksalaris per dienstjaar. Waarom dit verschil?

Een vaste formule valt niet te verzinnen. Het verschilt per geval. Een onontwarbare kluwen. Derhalve: to be continued!