De werknemer werkt sinds 1990 bij het ministerie van Buitenlandse Zaken als managementondersteuner voor 28 uur per week. Begin 2022 gaat ze na een periode van ziekte weer aan de slag. In 2023 valt de werknemer opnieuw uit wegens volledige arbeidsongeschiktheid. Nog voordat haar re-integratie begint, hoort de werkgever dat de werknemer een tweede baan zou hebben bij een instituut in Brussel.
Geschorst en ontslag op staande voet
De werkgever start een onderzoek en laat iemand van HR bellen met het instituut om verhaal te halen. Dat loont: de werknemer neemt zelf de telefoon op. De volgende dag wordt zij geschorst en uitgenodigd voor een gesprek. Tijdens het gesprek geeft zij aan dat ze sinds juli 2023 slechts "8 uurtjes per week" werkzaam is voor de andere werkgever. Twee dagen later stuurt de werknemer een brief waarin ze haar excuses aanbiedt. Te laat, een ontslag op staande voet volgt.
4 jaar lang tweede baan voor 32 per week
De werknemer stapt naar de rechter en eist een transitievergoeding van € 32.500. De rechtbank oordeelt dat de volgende feiten vaststaan:
- De werknemer is sinds 2019 – dus bijna 4 jaar – in vaste dienst bij een andere werkgever in Brussel.
- De werknemer heeft daar een contract voor 32 uur per week, terwijl ze voor het ministerie van Buitenlandse Zaken 28 uur per week werkt.
- De werknemer heeft het ministerie van Buitenlandse Zaken nooit op de hoogte gesteld van haar nevenwerkzaamheden, ook niet toen ze (volledig) ziekgemeld was.
33 jaar dienstverband en uit schuldsanering
Deze feiten zijn volgens de rechtbank zo ernstig dat ontslag op staande voet gerechtvaardigd is, ondanks de persoonlijke omstandigheden van de werknemer. Zoals het feit dat de werknemer maar liefst 33 jaar in dienst is geweest bij het ministerie van Buitenlandse Zaken. En dat zij door haar gedrag en het niet vermelden van haar tweede baan ook uit de schuldsaneringsregeling is gezet.
Ontslag op staande voet zonder vergoeding
De rechtbank oordeelt dat het feit dat de werknemer uit de schuldsaneringsregeling is gezet een vervelend gevolg is. Toch leidt dit niet tot de conclusie dat ontslag op staande voet een te zware maatregel is. Er is namelijk geen sprake van een eenmalige misstap; de werknemer heeft jarenlang in strijd met haar verplichtingen gehandeld. De werknemer heeft geen recht op een transitievergoeding, omdat er sprake is van ernstig verwijtbaar handelen.
Bron: Rechtbank Den Haag, 13 juni 2024, ECLI:NL:RBDHA:2024:8809
Dit artikel verscheen eerder in iets andere vorm op ORnet
